Rüya

Dün gece çok garip ama bir o kadar da gerçek hissettiren bir rüya gördüm. Hani bazı rüyalar vardır, uyandıktan sonra bile odanın içinde kalmış gibi olur ya… tam öyleydi. Rüyamda üniversitenin kampüsündeydim ama kampüs normal hali gibi değildi. Her yer sonbahar gibiydi; turuncu yapraklar uçuşuyor, hava hafif sisliydi. Ama işin tuhaf tarafı, kampüste benden başka kimse yoktu. Normalde o kadar kalabalık olan yer tamamen sessizdi. Telefonum çekmiyordu, saat sürekli farklı bir zamanı gösteriyordu. Bir an 09:15, sonra bakıyorum 02:47. Kütüphaneye girdim. İçeride ışıklar yanıyordu ama kimse yoktu. Sadece üst katta birinin yürüdüğünü duyuyordum. Ahşap zeminden gelen ağır ayak sesleri… Tak… tak… tak… Böyle korku filmi gibi değil ama insanın içini huzursuz eden türden. Merdivenlerden çıkmaya başladım. Çıktıkça katlar uzuyordu sanki. Normalde üç katlı bina ama ben çık çık bitiremedim. Sonunda en üst kata ulaştım. Orada eski model bir televizyon vardı. Kendi kendine açıktı ama ekranda görüntü yerine karıncalanma vardı. Yaklaşınca televizyondaki ses değişti ve biri benim adımı fısıldadı. Net şekilde duydum. O an kaçmak istedim ama hareket edemedim. Sonra televizyon ekranında çocukluğumdaki odam görünmeye başladı. Ama odada küçük halim yoktu… sadece pencerenin önünde sırtı dönük biri oturuyordu. Tam yaklaşacakken bütün ışıklar kapandı. Sonra kendimi bir anda metroda buldum. Ama metro yer altında değil, denizin altından geçiyordu. Camlardan dışarı baktığımda koyu mavi suyu ve devasa balıkları görüyordum. Herkes normal davranıyordu ama benim aşırı yanlış bir şey varmış hissim vardı. Karşımdaki yaşlı kadın bana bir zarf verdi. “Bunu son durağa gelmeden açma,” dedi. Tabii ben dayanamadım, hemen açtım. İçinden sadece tek cümle çıktı: “Uyandığında pencereye bakma.” O an metrodaki herkes dönüp bana baktı. Gerçekten herkes aynı anda kafasını çevirince aşırı korktum. Sonra trenin ışıkları kırmızı oldu ve çok yüksek bir fren sesi geldi. Tam o sırada uyandım. Ve birkaç saniye boyunca gerçekten pencereye bakmaya korktum.